Het kabinet heeft eind maart 2026 een wetsvoorstel ingediend waarmee het advies van de bedrijfsarts leidend wordt bij de beoordeling van re-integratie na ziekte. Hiermee werd beoogd meer duidelijkheid te creëren voor werkgevers over hun verplichtingen tijdens ziekte. Tegelijkertijd bevat het voorstel maatregelen rondom WIA-voorschotten en enkele aanpassingen in de Wajong. Het wetsvoorstel is voor advies voorgelegd aan de Raad van State.
Advies bedrijfsarts centraal bij re-integratietoets
Werkgevers zijn verplicht om gedurende twee jaar het loon van een zieke werknemer door te betalen en zich actief in te zetten voor re-integratie. Na deze periode beoordeelt het UWV via de zogenoemde re-integratieverslagtoets (RIV-toets) of werkgever en werknemer voldoende inspanningen hebben geleverd.
In de huidige situatie kan het UWV oordelen dat de inspanningen onvoldoende zijn, met als gevolg dat de werkgever verplicht wordt om het loon nog maximaal één jaar langer door te betalen (loonsanctie).
Met het nieuwe wetsvoorstel wordt het advies van de bedrijfsarts leidend bij deze toets. Dit betekent dat wanneer werkgevers het advies van de bedrijfsarts opvolgen, zij er in principe op kunnen vertrouwen dat zij aan hun re-integratieverplichtingen hebben voldaan.
Meer zekerheid voor werkgevers
Het leidend maken van het bedrijfsartsadvies moet onzekerheid bij werkgevers verminderen. In de praktijk bestond regelmatig onduidelijkheid over de vraag of voldoende re-integratie-inspanningen waren verricht, met het risico op een loonsanctie.
Door het oordeel van de bedrijfsarts centraal te stellen, ontstaat meer voorspelbaarheid. Daarnaast wordt beoogd de werklast bij het UWV te verlagen, zodat meer capaciteit beschikbaar komt voor het beoordelen van WIA-aanvragen.
Kwijtschelding van WIA-voorschotten
Het wetsvoorstel bevat ook een regeling voor voorschotten op de WIA-uitkering. Door lange wachttijden bij de beoordeling ontvangen (ex-)werknemers soms een voorschot.
In de nieuwe situatie hoeven deze voorschotten niet te worden terugbetaald als achteraf blijkt dat er geen of een lagere uitkering wordt toegekend. Deze maatregel moet voorkomen dat betrokkenen later worden geconfronteerd met terugvorderingen als gevolg van vertragingen in de beoordeling.
De kosten van deze voorschotten blijven in dat geval voor rekening van het Arbeidsongeschiktheidsfonds.
Aanpassingen in de Wajong
Daarnaast bevat het wetsvoorstel enkele wijzigingen in de Wajong. Zo blijft het recht op een uitkering behouden voor mensen die een Wajong-uitkering hebben en vijf jaar onafgebroken hebben gewerkt, mits zij werken onder specifieke voorwaarden, zoals in een beschutte werkomgeving of met ondersteuning.
Ook wordt geregeld dat een eerder toegekend garantiebedrag vervalt wanneer de Wajong-uitkering langer dan twaalf maanden is beëindigd.
Praktische betekenis voor werkgevers
Voor werkgevers kan deze ontwikkeling leiden tot meer duidelijkheid en minder discussie achteraf over re-integratie-inspanningen. Het volgen van het advies van de bedrijfsarts krijgt daarmee een centralere rol in het verzuimproces.
Daarnaast kan de maatregel bijdragen aan een efficiëntere samenwerking tussen betrokken partijen, doordat het accent verschuift van toetsing achteraf naar het opvolgen van deskundig advies tijdens het traject.
Conclusie
Met dit wetsvoorstel zet het kabinet een stap richting meer duidelijkheid en voorspelbaarheid binnen het verzuim- en re-integratiestelsel. Door het advies van de bedrijfsarts leidend te maken, wordt beoogd onzekerheid bij werkgevers te verminderen en het proces te vereenvoudigen.
Hoewel het voorstel nog in behandeling is, kunnen de aangekondigde wijzigingen op termijn invloed hebben op de manier waarop werkgevers hun re-integratieverplichtingen invullen en documenteren.