De kantonrechter Amsterdam heeft geoordeeld dat een langdurig zieke werknemer na afloop van de loondoorbetalingsperiode geen wettelijke vakantie-uren meer opbouwt wanneer geen recht op loon bestaat. De rechter wijkt daarmee af van een eerdere uitspraak van de kantonrechter Arnhem. Omdat inmiddels een prejudiciële vraag aan de Hoge Raad is gesteld, bestaat over dit onderwerp nog geen definitieve duidelijkheid.
Verzoek om uitbetaling vakantie-uren
De werkneemster was langdurig arbeidsongeschikt en haar arbeidsovereenkomst werd na toestemming van het UWV beëindigd. Na afloop van het dienstverband vorderde zij onder meer uitbetaling van vakantie-uren die volgens haar gedurende het derde ziektejaar waren opgebouwd. Het ging om een bedrag van bijna € 9.000 bruto.
Ter onderbouwing verwees zij naar een eerdere uitspraak van de kantonrechter Arnhem. In die zaak werd aangenomen dat ook na afloop van de wettelijke loondoorbetalingsperiode vakantieaanspraken konden blijven ontstaan.
Recht op vakantie gekoppeld aan recht op loon
De kantonrechter Amsterdam volgde deze redenering niet. Volgens artikel 7:634 BW verwerft een werknemer vakantieaanspraken over de periode waarin recht op loon bestaat. Na twee jaar ziekte eindigt in beginsel de wettelijke verplichting van de werkgever om het loon door te betalen.
Omdat de werkneemster in het derde ziektejaar geen recht meer had op loon, bouwde zij volgens de kantonrechter over die periode ook geen wettelijke vakantie-uren op. Het verzoek om uitbetaling van deze uren werd daarom afgewezen.
Mogelijke spanning met Europees recht
De werkneemster stelde dat de Nederlandse regeling mogelijk in strijd is met het Europese recht. De kantonrechter liet in het midden of daarvan daadwerkelijk sprake is. Zelfs wanneer artikel 7:634 BW niet volledig met het Europese recht verenigbaar zou zijn, bood de tekst van het artikel volgens de rechter onvoldoende ruimte om de bepaling anders uit te leggen.
Een dergelijke aanpassing is volgens de kantonrechter in de eerste plaats aan de wetgever.
Rechtspraak nog niet eenduidig
De uitspraak uit Amsterdam staat tegenover een eerdere uitspraak van de kantonrechter Arnhem, waarin een andere benadering werd gevolgd. Daarnaast heeft de kantonrechter Rotterdam inmiddels een prejudiciële vraag aan de Hoge Raad gesteld over de opbouw van vakantie-uren na het einde van de wettelijke loondoorbetalingsperiode.
De Hoge Raad zal zich daardoor naar verwachting nog uitlaten over de verhouding tussen het Nederlandse recht en de Europese regels over jaarlijkse vakantie. Tot die tijd blijft de rechtspositie op dit punt onzeker.
Geen billijke vergoeding
De werkneemster verzocht daarnaast om een billijke vergoeding van € 50.000, omdat de werkgever volgens haar ernstig verwijtbaar had gehandeld tijdens haar ziekte- en re-integratietraject.
De kantonrechter oordeelde dat de werkgever zich op onderdelen flexibeler had kunnen opstellen, onder meer bij verzoeken om begeleiding en training. Deze handelwijze was volgens de rechter echter niet ernstig verwijtbaar. Het verzoek om een billijke vergoeding werd daarom afgewezen.
Wel moest de werkgever nog enkele andere bedragen betalen, waaronder een aanvulling op de transitievergoeding en een persoonlijk ontwikkelbudget.
Conclusie
Volgens de kantonrechter Amsterdam bouwt een werknemer na het tweede ziektejaar geen wettelijke vakantie-uren meer op wanneer geen recht op loon bestaat. Daarmee wijkt deze uitspraak af van eerdere rechtspraak.
Voor werkgevers en werknemers bestaat hierover voorlopig nog geen definitieve duidelijkheid. Het is daarom van belang de beantwoording van de prejudiciële vraag door de Hoge Raad af te wachten. Tot die tijd kan de uitkomst van een geschil over vakantieopbouw na langdurige ziekte mede afhangen van de omstandigheden van het geval en de rechtsopvatting van de behandelend rechter.
Uitspraak: Rechtbank Amsterdam 22 juli 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:7452.